حاج محمد اسماعیل دولابی در یک خانواده مذهبی در جنوب تهران متولد شدند.پدر بزرگوارشان بزرگتر و معتمد محل و بیت ایشان همواره میزبان علما و برجستگان بود.در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشتند و از ابتدا آثار لطف و عنایت حق در ایشان نمایان بوده است.
جذبه محبت پیوسته دلیل ایشان گشته وعشق به اهل بیت-علیه السلام- این محبت صادق را با مشاهد مشرفه و مجالس اهل البیت-علیه السلام-مانوس ساخته و با دوستان این راه آشنا نموده بود که از جمله آنها مرحوم آیت الله سید محمد شریف شیرازی ، مرحوم آیت الله شاه آبادی، مرحوم آیت الله شیخ محمد تقی بافقی و مرحوم آیت الله شیخ غلامعلی قمی بوده اند. آخرین شخصیتی که با این مرحوم انس و محبت تام داشت مرحوم آیت الله شیخ محمد جواد انصاری بود.معظم له در طول عمر با برکت خویش همواره مجرای عنایت و الطف حق بوده و تشنگان راه حقیقت را از چشمه زلال معارف الهی سیراب می نمود و همانند چراغی راهنمای پویندگان راه حق است...
به نیت خودمان و شما عزیزان باز کردم:
شبهای ماه مضان است، اغلب شما جوان هستید. وضوبگیرید. نماز بخوانید. کم حرف بزنید. کم قصه بگویید.این چیزهایی که در تلویزیون نشان می دهند یا برای تفریح است یا برای بچه ها. شما که روزه دارید کمتر این و آن را گوش دهید. کمی به کارهایتان برسید. به کار نفس خودتان برسید. نیم ساعت یا یک ساعت بعد از نماز در سجاده بنشینید و خدا را یاد کنید. افطار که کردید، بدنتان که آرام گرفت، به دعایی، ثنایی یک دقیقه خدا را یاد کنید. با خودتان خلوت کنید. به قرآن نگاه کنید. یا اینکه اصلاْ ساکت بنشینید. این خیلی قیمتی است. آدم افطار حقیقی را با خدا می کند. افطار حقیقی که خوردن نیست. ابعث حیاَْ آن افطا ر است.
غسل در اشک زدم اهل طریقت گویند
پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز
یا رب أن زاهد خو د بین که به جز عیب ندید
دود آهیش در آیینه ادراک انداز
چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است
بر رخ او نظر از آیینه پاک انداز