حاج محمد اسماعیل دولابی در یک خانواده مذهبی در جنوب تهران متولد شدند.پدر بزرگوارشان بزرگتر و معتمد محل و بیت ایشان همواره میزبان علما و برجستگان بود.در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشتند و از ابتدا آثار لطف و عنایت حق در ایشان نمایان بوده است.
جذبه محبت پیوسته دلیل ایشان گشته وعشق به اهل بیت-علیه السلام- این محبت صادق را با مشاهد مشرفه و مجالس اهل البیت-علیه السلام-مانوس ساخته و با دوستان این راه آشنا نموده بود که از جمله آنها مرحوم آیت الله سید محمد شریف شیرازی ، مرحوم آیت الله شاه آبادی، مرحوم آیت الله شیخ محمد تقی بافقی و مرحوم آیت الله شیخ غلامعلی قمی بوده اند. آخرین شخصیتی که با این مرحوم انس و محبت تام داشت مرحوم آیت الله شیخ محمد جواد انصاری بود.معظم له در طول عمر با برکت خویش همواره مجرای عنایت و الطف حق بوده و تشنگان راه حقیقت را از چشمه زلال معارف الهی سیراب می نمود و همانند چراغی راهنمای پویندگان راه حق است...
نقل شده كه روز قیامت یك شخصی رو دوتا ملك داشتند به سمت جهنم میبردند:گناهاش از صوابش بیشتر بوده.در حال رفتن به سمت جهنم توی راه امام حسین با چند نفر از اصحاب روی یك جای بلند ایستاده بودند. شخص به دوتا ملك میگه كه اجازه بدین من برم و به این بیرق كه اونجاست سلام بدم و بیام!...
ملكها اجازه نمیدن ولی شخص میگه من توی دنیا هرجا این بیرق رو میدیم میرفتم و سلام میدادم(!) الان هم بذارید من برم. خلاصه سه تایی میرن و سلام میدن...
امام حسین (ع) نامه اعمال شخص رو میگیرند و نگاه میكنند و سری به نشانه نارضایتی تكان میدهند. بعد دو ملك و اون شخص به راهشون ادامه میدن.
ملك ها دیدند كه دارن به سمت بهشت حركت میكنند. چون ملك ها اراده ای از خودشون ندارند و به اذن خدا كار میكنند ، تعجب كردن كه چرا اینجور شده؟ سریع نامه اعمال شخص رو باز میكنن و میبینن كه داخلش نوشته شده :
یا مبدل السیئات به الحسنات