حاج محمد اسماعیل دولابی در یک خانواده مذهبی در جنوب تهران متولد شدند.پدر بزرگوارشان بزرگتر و معتمد محل و بیت ایشان همواره میزبان علما و برجستگان بود.در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشتند و از ابتدا آثار لطف و عنایت حق در ایشان نمایان بوده است.
جذبه محبت پیوسته دلیل ایشان گشته وعشق به اهل بیت-علیه السلام- این محبت صادق را با مشاهد مشرفه و مجالس اهل البیت-علیه السلام-مانوس ساخته و با دوستان این راه آشنا نموده بود که از جمله آنها مرحوم آیت الله سید محمد شریف شیرازی ، مرحوم آیت الله شاه آبادی، مرحوم آیت الله شیخ محمد تقی بافقی و مرحوم آیت الله شیخ غلامعلی قمی بوده اند. آخرین شخصیتی که با این مرحوم انس و محبت تام داشت مرحوم آیت الله شیخ محمد جواد انصاری بود.معظم له در طول عمر با برکت خویش همواره مجرای عنایت و الطف حق بوده و تشنگان راه حقیقت را از چشمه زلال معارف الهی سیراب می نمود و همانند چراغی راهنمای پویندگان راه حق است...
یا نور المستوحشین فی الظلم...
* مردم مملکت ما همه مظلومند... یا مظلوم دنیا و یا مظلوم نفس خودشان. به ناقلاها هم نفس خودشان ظلم می کند. در مذهب شیعه همه مظلومند...
* مسجدالحرام و مسجدالنبی و مسجد کوفه و زیر قبه ی امام حسین (ع) بوی وطن حقیقی انسان را می دهد. لذا مسافر می تواند نمازش را در آن محلها تمام بخواند...
* بدنهایی که در قبر نمی پوسند به این خاطر است که بدن دنیایی صاحبان آنها در دوران عمرشان پوسیده و بدن آخرتی به جایش درست شده است!
* کمال هر شی در این است که به جایی برود که خداوند او را برای آنجا آفریده است..
* اگر به آنچه در بین خلق جاریست به دید ربوبی بنگری می بینی که همه درست است! ...
* هر کس را که رفتن در محراب را دوست ندارد و از امام جماعت پرهیز می کند به زور وارد محراب کنید و به او اقتدا کنید و هر کس را که آن را دوست دارد و طالب آن است بیرون بیندازید!!