حاج محمد اسماعیل دولابی در یک خانواده مذهبی در جنوب تهران متولد شدند.پدر بزرگوارشان بزرگتر و معتمد محل و بیت ایشان همواره میزبان علما و برجستگان بود.در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشتند و از ابتدا آثار لطف و عنایت حق در ایشان نمایان بوده است.
جذبه محبت پیوسته دلیل ایشان گشته وعشق به اهل بیت-علیه السلام- این محبت صادق را با مشاهد مشرفه و مجالس اهل البیت-علیه السلام-مانوس ساخته و با دوستان این راه آشنا نموده بود که از جمله آنها مرحوم آیت الله سید محمد شریف شیرازی ، مرحوم آیت الله شاه آبادی، مرحوم آیت الله شیخ محمد تقی بافقی و مرحوم آیت الله شیخ غلامعلی قمی بوده اند. آخرین شخصیتی که با این مرحوم انس و محبت تام داشت مرحوم آیت الله شیخ محمد جواد انصاری بود.معظم له در طول عمر با برکت خویش همواره مجرای عنایت و الطف حق بوده و تشنگان راه حقیقت را از چشمه زلال معارف الهی سیراب می نمود و همانند چراغی راهنمای پویندگان راه حق است...
السلام ای فکر فرداهای من!
کُلُ یوم عاشورا و کل ارض کربلا
همه روزها عاشورا و همه زمین ها کربلاست.
اول آرزو می کردیم که ای کاش ما روز عاشورا بودیم.. همه عمر آرزو داشتیم کربلا برویم، اما عاشورا آمد و همه روزها را گرفت .. کربلا آمد و همه زمین ها را تصرف کرد. یعنی مقصد آمد، ما نرفتیم! قصد و قاصد را مقصد گرفت، هستی و صفات و افعال خدا، هستی و صفات و افعال همه خلق را گرفت و غیری باقی نگذاشت، حالا که باقی نگذاشت ببین دیگر چیزی کسری داری تا برای رفع آن به کمک محتاج باشی؟