حاج محمد اسماعیل دولابی در یک خانواده مذهبی در جنوب تهران متولد شدند.پدر بزرگوارشان بزرگتر و معتمد محل و بیت ایشان همواره میزبان علما و برجستگان بود.در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشتند و از ابتدا آثار لطف و عنایت حق در ایشان نمایان بوده است.
جذبه محبت پیوسته دلیل ایشان گشته وعشق به اهل بیت-علیه السلام- این محبت صادق را با مشاهد مشرفه و مجالس اهل البیت-علیه السلام-مانوس ساخته و با دوستان این راه آشنا نموده بود که از جمله آنها مرحوم آیت الله سید محمد شریف شیرازی ، مرحوم آیت الله شاه آبادی، مرحوم آیت الله شیخ محمد تقی بافقی و مرحوم آیت الله شیخ غلامعلی قمی بوده اند. آخرین شخصیتی که با این مرحوم انس و محبت تام داشت مرحوم آیت الله شیخ محمد جواد انصاری بود.معظم له در طول عمر با برکت خویش همواره مجرای عنایت و الطف حق بوده و تشنگان راه حقیقت را از چشمه زلال معارف الهی سیراب می نمود و همانند چراغی راهنمای پویندگان راه حق است...
گاهی به جلسه ای که می آییم خودمان را درمنزل یا مسجد یا بازار جا می گذاریم
ومی آییم. ائمه (علیه السلام) خودِ شیعیان و دوستانشان را می خواهند، عملشان و پولشان
را نمی خواهند. انشاءالله ما هم خود ائمه را بخواهیم، نه اینکه آنها را به خاطر نعمتهای
دنیوی و اخروی که به ما می دهند بخواهیم. سعی کن هر جا می روی خودت باشی و
آن را جا نگذاری.اگر اینگونه باشی جان دادن هم راحت می شود.
یعنی محبتت را مواظب باش.
هرجا می خواهی برو و حقش را ادا کن و بیا بیرون،
ولی خودت را جا نگذار!...
در ظاهرابتدا باید قرآن را خواند.اگر سواد نداریم
وضو بگیریم و نگاه کنیم؛ اگر چشم دل نداریم وضو بگیریم
و با دست مسّ کنیم؛ قرآن کار خودش را می کند و نورش
به دل نفوذ می کند.
در باطن، بالاتر از همه مسّ است.
لایمسّه الّا المطهرون: جز پاکان قرآن را مس نمی کنند.
علیّ ممسوس فی ذات الله: علی-ع ممسوس در ذات خداست.
مسّ کردن قرآن ملاقات با علی-ع است...